Gniezno to kupa gruzu,
Wszędzie dym i pożoga!
Armia królów złamana,
W sercach jeno trwoga!
Zdrada Skarbnika boli,
Jak nóż wbity głęboko!
Ivar z Ragnarem śmieją się,
Z satysfakcją szeroką!
Ale Popiel, król myszy,
Co znał smak upokorzenia!
Rzekł: "Znam miejsce ukrycia!"
"Wśród mgieł i zapomnienia!"
"Kruszwica! Moja wieża!"
"Tam nas nie znajdzie wróg!"
"Tam wyleczymy rany,"
"Nim znajdą nas znów!"
Więc ruszyli w milczeniu,
Sponiewierana masa!
Piechota, konni, ranni,
Choć ciężka była trasa!
Każdy krok to był ból,
Wspomnienie tej porażki!
Dotarli wnet do wieży,
Gdzie wokół same czaszki!
I tam, w mrocznym schronieniu,
Zamiast trzymać się razem!
Zaczęli znów się kłócić,
Na siebie znów pluć jadem!
Mieszko warczał na Chrobrego,
"To twoja wina, królu!".
Chrobry na Mieszka patrzył,
"To tyś jest winien bólu!"
Ciri patrzyła z rozpaczą,
Jej dzieło jest w ruinie!
Sprowadziła armię czasu,
Co zaraz, cała, zginie!
Lecz nagle ziemia zadrżała,
Ktoś krzyknął "To Nordowie!"
Lecz w bramie stanął jeździec,
Co skrzydła miał na głowie!
To konnica Husarii!
Wróciła z pola chwały!
"Panowie!" - ryknął jeden,
"Gdzie wasze ideały?!"
"Wróg leży na wybrzeżu!"
"Zmiażdżony w pył i wióry!"
"A wy tu się kłócicie,"
"Pierdzieląc same bzdury!"
A za Husarią, jak rzeka,
Płynęły nowe siły!
Z całego kraju wojska,
Nagle się tu zjawiły!
Wasale Mieszka, Chrobrego,
Rycerze i Zawiszy!
Wszyscy, co usłyszeli,
O krzywdzie swych najbliższych!
Kłótnie królów ucichły,
Pycha schowana w cień!
Zobaczyli swą potęgę,
Nadchodzi nowy dzień!
Już nie ma "ja" i "moje",
Jest tylko "MY" i "NASZE"!
Koszt wielce to był straszny,
Choć ból przeminie z czasem!!!
Teraz zjednoczona armia,
Odwet odda gdy w tle aria!!!
Szykujcie się wrogowie,
Nie pomogą wam bogowie!