HUSARIA

Gdy w Gnieźnie lała się krew, A królowie toczyli spór! Na wybrzeżu, tam gdzie wróg, Polak budował mocny mur! Pierwsza horda Wikingów, Co myślała, że już wygrała! Przegrupowała swe siły, I do ataku ruszyć miała! Stanęli na polanie, Tysiące brudnych tarcz! Topory lśniły w słońcu, Gotowi na ten marsz! Wrzask berserkerów niósł się, Jak pieśń samej walhalli! Nie wiedzieli, co ich czeka, Bo husarii Polskiej nie znali! No i wtedy ziemia zadrżała, Jakby sam Perun uderzył! Na horyzoncie pojawił się, Las kopii, co w nich mierzył! Z łopotem tysiąca skrzydeł, Co mroził krew w ich żyłach! Wjechała polska duma, Legendarna polska siła! Husaria! Ruszyła szarża, Ziemia pęka pod kopytami! Kopie kruszą wikińskie tarcze, Wikingowie stali oniemiali! Pierwszy szereg Nordów znika, Zmiażdżony, przebity na wylot! W ich oczach widać szok, To był ich najgłupszy krok! Husaria! Skrzydlata śmierć! Co wrogom niesie trwogę! Nasz bóg i nasza siła! Zmieciemy waszą załogę! Jazda! Na pohybel psom! Na chwałę tej krainy! Dziś wasze drakkary! Zamienimy wnet w ruiny! Lecz Nordowie to nie tchórze, To wojownicy z krwi i kości! Choć pierwsza linia padła, Nie brak im było złości! Zwarli szeregi na nowo, Topór spotkał się z szablą! Ich dzikość i ich furia, Stawiła opór diabłom! Walka wre, husaria traci, Swój impet i swą siłę! Wikingowie w amoku, Urządzają nam mogiłę! Bitwa staje się chaosem, Wręcz brutalną rąbaniną! Kto wygra to starcie, Co gardzi dyscypliną! I wtedy! Huk armaty! Ogłuszył wszystkich w polu! Działa polowe z flanki, Bez litości nikomu! Kula za kulą miażdży, Szeregi berserkerów! Nordowie patrzą w szoku, Na kulę bohaterów! Nie wiedzą co się dzieje, Zostało ich niewielu! Ich szał bitewny pękł, Zastąpił go czysty strach! A wtedy skrzydła znowu, Ruszyły w bitwy tan! Druga szarża Husarii, Tym razem ostateczna! To nie była już bitwa, To była rzeź konieczna!