Historia zamknięta! Imion - zero! Tak mówi archiwum!
A teraz posłuchajcie, co mówi reszta świata!
Błysk za oknem i dziecko pod kołdrą liczy,
Raz, dwa, trzy, aż niebo nad wsią zakrzyczy.
Nikt go nie uczył imienia bo i nie trzeba,
Dziecko i tak wie, że ktoś tam jest u bram nieba.
Zgubił ścieżkę o zmierzchu! Nie śmiał się! Tak kazała!
Babcia! I las go wypuścił! Babcia wiedziała!
Nad rzeką rybak omija miejsce, gdzie woda stoi,
Nie wie, dlaczego! Wie tylko, że się tego boi!
W marcu dzieci topią kukłę bo tak każe wiosna,
Kto topił ten wie, że po zimie przyjdzie kolej bezlitosna.
Pod wawelem dzieci pytają, kto mieszkał w jamie,
I ktoś opowiada! Nie czyta! Mówi! I nie kłamie!
Oni dawno przeminęli,
Czas swój dawno temu mieli,
Lecz jeśli nie zapomnimy,
Znowu życia im wrócimy!
Oni dawno przeminęli,
Czas swój dawno temu mieli,
Lecz jeśli nie zapomnimy,
Znowu życia im wrócimy!
Przy stole babcia straszy jagą. I to działa,
Dziecko je. A jaga jest, bo babcia ją wywołała.
Ktoś patrzy w księżyc. Nie wie, kogo tam szuka,
Ale patrzy. Co noc. A to jest cała sztuka.
A ktoś nocą siada. Słuchawki. Ekran. I spisuje,
Nie z archiwum. Z pamięci. Z tego, co w środku czuje.
Spisuje. Imię po imieniu. Od gromu do stali,
Nie po to, by wymazać. By ci, co zapomną, znów znali.
I wraca. Nie z nieba, nie z księgi, nie przez bramy,
Wraca od dołu. Przez usta. Przez to, co pamiętamy.
Urzędnik nie skłamał. W jego księgach ich nie będzie,
Ludzi nikt nie spisał. A oni są w ludziach. Wszędzie.
Grom... Las... Złoto... Śmierć...
Krew... Księżyc... Ogień... Knieja...
Bagno... Grób... Topiel... Stal...
Cisza... Krzyk! Poranek! Noc!
Panteon legend! Słowiańska moc!
Cisza! Krzyk! Poranek! Noc!
Panteon legend! Słowiańska moc!
Oni dawno przeminęli,
Czas swój dawno temu mieli,
Lecz jeśli nie zapomnimy,
Znowu życia im wrócimy!
Oni dawno przeminęli,
Czas swój dawno temu mieli,
Lecz jeśli nie zapomnimy,
Znowu życia im wrócimy!
To nie był koniec legend. To był koniec spisu.
Tak więc głoście tę historię, gdyż epicka to opowieść!