witaj ojcze... tęskniłeś?
nie mamy czasu na łzy bo tu się wszystko wali..
zajmijmy się tym...
biały wilk przeciera dziś oczy,
nie wierzy w ten cud!
kto z portalu dzisiaj kroczy,
topiąc ten wszechobecny lód!
patrzy na dorosłą już twarz,
to jego wybrana krew!
cofa się śmiertelny marsz,
słychać jaskółki nowy śpiew!
jestem jaskółką z dalekiej przyszłości,
przyszłam uratować ten świat!
nie mam w sobie litości,
dla tego boga z wad!
ojcze wstań dzisiaj z kolan,
nie jesteś tu dzisiaj sam!
wyciągnę was z tych ran,
ja ostateczną władzę tu mam!
poznaj swoje dzielne młode wnuczki,
to nasza ostateczna dziś broń!
skończyły się wroga sztuczki,
wyciągamy do was swą dłoń!
pierwsza z nich to mira,
włada multiwersum od wielu lat!
to nie jest żadna satyra,
zmieni cały ten chory świat!
druga wnuczka to jest lira,
prawa fizyki łamie jak chce!
nie powstrzyma jej zła nowina,
ona wroga na strzępy drze!
zmienia czas i złą grawitację,
zatrzyma cały ten kosmiczny mrok!
mamy już swoją wielką rację,
robimy nasz ostateczny tu krok!
starsza krew wciąż tu płynie,
łączy nas z przyszłym dniem!
nasza chwała nigdy nie przeminie,
zawalczymy z tym potężnym złem!
starsza krew wciąż tu płynie,
łączy nas z przyszłym dniem!
nasza chwała nigdy nie przeminie,
zawalczymy z tym potężnym złem!
a z portalu wciąż wychodzą,
legendy z bardzo wielu stron!
nowe siły w nas rosną,
słychać nasz ostateczny dzwon!
bogowie z przyszłości tu przybywają,
by wesprzeć naszą słabą brać!
nowi herosi nam wciąż pomagają,
nie będziecie się dłużej bać!
stara jaskółka patrzy w górę,
gdzie siedzi ten mały bies!
przebije tę czarną chmurę,
to jest jego ostateczny kres!
dobra ty mały brzydki gnojku,
teraz sobie wreszcie dzisiaj porozmawiamy!
nie ukryjesz się pachołku,
my cię dzisiaj tu pokonamy!
mira otwieraj portale...
lira zgnieć mu grawitację...
a ja...
ja utnę mu głowę...